දෙමළ-බ්රාහ්මී/තමිලී කතාව
කතාව සහ ඡායාරූප | විකී කන්නන්
1882 දී, මගුලම් ප්රදේශයේ මධුරෙයි ආසන්නයෙන් රොබට් සෙවෙල් විසින් ප්රථම වරට බ්රාහ්මී සෙල්ලිපියක් සොයා ගන්නා ලදී. ඒ දෙමළ බ්රාහ්මී බව කිසිවකුට අවබෝධ වූයේ නැත. පසුව 1924 දී සුබ්රමනියම් අයියර් සෙල්ලිපිය සම්පූර්ණයෙන් අධ්යයනය කර සෙල්ලිපියේ භාෂාව දෙමළ බවත්, අක්ෂර මාලාව දෙමළ-බ්රාහ්මී බවත් ප්රකාශ කළේය. එකල ඉතිහාසඥයන් මෙම මතය පුළුල් ලෙස පිළිගත්තේ නැත. කෙසේ වෙතත්, මෙම සෙල්ලිපිය අශෝක බ්රාහ්මීට වඩා වෙනස් ලිවීමේ ආකාරයක් බව ඔවුහු පිළිගත්හ.
දෙමළ භාෂාවේ පැරණි ලේඛන විධි තේරුම් ගැනීමට ලෙන් සෙල්ලිපි බෙහෙවින් උපකාරී වේ. මෙම සෙල්ලිපිවල දක්නට ලැබෙන අක්ෂර මාලාව නම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් වෙනස් මත දෙකක් තිබේ. සමහරු එය තමිලී ලෙස හඳුන්වන අතර තවත් සමහරු එය දෙමළ-බ්රාහ්මී ලෙස හඳුන්වති.
අශෝක අධිරාජ්යයා ක්රි.පූ. 3 වන සියවසේදී උතුරු ඉන්දියාව පාලනය කළේය. ඔහුගේ පාලන සමයේදී බ්රාහ්මී අක්ෂර එහි භාවිතයේ පැවතුනි. තමිල්නාඩුවේ හමු වූ ලෙන් සෙල්ලිපි ද එම යුගයට අයත් වේ. මෙම ලෙන් සෙල්ලිපිවල දක්නට ලැබෙන අක්ෂර ආකෘති සහ උතුරු ඉන්දියාවේ භාවිතා වන බ්රාහ්මී අක්ෂර අතර යම් සමානකම් තිබේ. මේ හේතුවෙන් සමහර විද්වතුන් පවසන්නේ තමිල්නාඩුවේ ගුහා ශිලා ලේඛනය සහ උතුරේ බ්රාහ්මී අක්ෂර යන දෙකම පොදු බ්රාහ්මී පදනමකින් වර්ධනය වූ බවයි. මෙම මතය මත පදනම්ව උතුරු බ්රාහ්මී සහ දකුණු බ්රාහ්මී යන යෙදුම් ද භාවිතා වේ. තමිල්නාඩු අභිලේඛන ශිල්පී ඉරවතම් මහාදේවන් ගුහා-ශිලාලේඛන අක්ෂර ආකාර දෙමළ-බ්රාහ්මී ලෙස හැඳින්වීය.
ඉන්දියාවේ අකාරාදී අක්ෂර මාලාවන් අතරින් පැරණිතම අක්ෂර මාලාව බ්රාහ්මී අක්ෂර මාලාවයි. කලාපීය වෙනස්කම් මත පදනම්ව එය දෙමළ-බ්රාහ්මී/තමිලී, අශෝක බ්රාහ්මී, උතුරු ඉන්දියානු බ්රාහ්මී, දකුණු ඉන්දියානු බ්රාහ්මී සහ සිංහල බ්රාහ්මී වැනි විවිධ වර්ගවලට වර්ගීකරණය කර ඇත. අද ඉන්දියාවේ භාවිතා වන අක්ෂර සියල්ලම බ්රාහ්මී අක්ෂර මාලාවෙන් වර්ධනය වී ඇත. එපමණක් නොව, කැණීම් සහ ක්ෂේත්ර අධ්යයනයන් හරහා සොයාගත් මැටි බඳුන් කැබලිවල මෙන්ම ගංගා පතුල්වලින් එකතු කරන ලද කාසි, මුද්රා සහ මුදු මත දෙමළ-බ්රාහ්මී/තමිලී අක්ෂර සොයාගෙන ඇත.
තමිල්නාඩුවේ ලෙන් ශිලා ලේඛන අක්ෂර මාලාව උතුරු ඉන්දියානු බ්රාහ්මී අක්ෂර මාලාවට වඩා අංශ කිහිපයකින් වෙනස් වේ. මෙම වෙනස්කම් දෙමළ භාෂාවට ආවේණික සුවිශේෂී ලක්ෂණ පිළිබිඹු කරයි. බොහෝ ආකාරවලින් දෙමළ-බ්රාහ්මී අක්ෂර අශෝක බ්රාහ්මී අක්ෂරවලට වඩා වෙනස් බව පෙනේ. උදාහරණයක් ලෙස, අශෝක බ්රාහ්මී මෙන් නොව, දෙමළ-බ්රාහ්මී අක්ෂර මාලාව තුළ ව්යාංජනාක්ෂර-ස්වර සංයෝජනවලින්, පිරිසිදු ව්යාංජනාක්ෂර වෙන් කිරීමට නිශ්චිත ක්රමයක් තිබුණි. තවද, ඉරවතම් මහාදේවන්ට අනුව, මුල් දෙමළ-බ්රාහ්මී භාෂාව ව්යාංජනාක්ෂර-ස්වර සංයෝජනවල ස්වර ශබ්ද දැක්වීමට තරමක් වෙනස් අක්ෂර ලකුණු භාවිතා කළේය. ඊට අමතරව දෙමළ භාෂාවෙන් පවතින නමුත් සංස්කෘත භාෂාවෙන් නොමැති ශබ්ද නිරූපණය කිරීමට අමතර අකුරු තිබූ අතර, සංස්කෘත භාෂාවෙන් ඇති නමුත් දෙමළ සඳහා අනවශ්ය ශබ්ද සඳහා අකුරු නොතිබුණි. උදාහරණයක් ලෙස, දෙමළ-බ්රාහ්මී අකුරු තුළ මහප්රාන ව්යාංජනාක්ෂර දක්නට නොලැබේ.
ක්රි.පූ. 2 වන සියවසෙන් පසු ශිලා ලේඛනවල දෙමළ-බ්රාහ්මී අක්ෂරවල තරමක් වෙනස් ආකාරයක් දක්නට ලැබේ. මෙම ස්වරූපය තොල්කප්පියම් හි විස්තර කර ඇති දෙමළ ලේඛන ක්රමයට බෙහෙවින් සමාන ය. විශේෂයෙන් ස්වර-නිරූපිත ව්යාංජනාක්ෂරවලින් ව්යාංජනාක්ෂර වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට තිත් භාවිතා කර ඇත. මෙම අවධියෙන් පසු දෙමළ අක්ෂර වක්ර රේඛා සහිත ආකාරයක් බවට පරිණාමය විය.
මෙම වෙනස සලකා බලමින් අභිලේඛන ශිල්පී නාගසාමි ප්රකාශ කරන්නේ තමිලී ලෙස නිසි නාමයක් භාවිතා කිරීම වඩාත් සුදුසු බවයි. ඔහු පැහැදිලි සාක්ෂි දෙකක් උපුටා දක්වමින් තම මතය පැහැදිලි කරයි.
ක්රිස්තු පූර්ව 1 වන සියවසෙහි ලියවුණු සමවයංග සූත්රයේ අකුරු වර්ග 18 ක ලැයිස්තුවක් සපයා ඇති අතර ඒ අතර තමිලී ලෙස හැඳින්වෙන එකක් ද ඇත.
ප්රාකෘත භාෂාව කතා කරන්නන් විසින් දෙමළ අක්ෂර දෙමළ සහ ද්රාවිඩ ලෙස හඳුන්වන ලදී. ද්රාවිඩ යන පදය පසුකාලීන නමක් වන අතර, එය ක්රි.ව. 5-6 සියවස්වලට අයත් යැයි විශ්වාස කෙරෙන ලලිතවිස්තරහි දක්නට ලැබේ. එබැවින්, අපි ලෙන් ශිලා ලේඛන අකුරු තමිලී ලෙස හඳුන්වමු.
දෙමළ–බ්රාහ්මී/තමිලී සෙල්ලිපි තමිල්නාඩුව පුරාම පාහේ බහුලව සොයාගෙන තිබේ. කේරළයේ සහ ආන්ද්ර ප්රදේශ්හි සමහර ප්රදේශවල සහ සමුද්රීය වෙළඳ සම්බන්ධතා හේතුවෙන් ඊජිප්තුව, තායිලන්තය, ඕමානය, ශ්රී ලංකාව සහ අප්රිකාව වැනි ස්ථානවල මෑතකදී මැටි බඳුන් කැබලි කිහිපයක් සහ පුද්ගලික නම් සහිත උරගලක් සොයාගෙන ඇත.
දෙමළ-බ්රාහ්මී/තමිලී සෙල්ලිපි, ක්රි.පූ. 6 වන සියවසේ සිට ක්රි.ව. 4 වන සියවස දක්වා කාලය ආවරණය වන පරිදි මුල් දෙමළ-බ්රාහ්මී සහ පසුකාලීන දෙමළ-බ්රාහ්මී ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත.
මුලදී ඉරවතම් මහාදේවන් වැනි පර්යේෂකයන් විශ්වාස කළේ දෙමළ-බ්රාහ්මී අක්ෂර මාලාව තමිල්නාඩුවට ළඟා වූයේ උතුරේ සිට දකුණට ගමන් කළ ජෛන භික්ෂූන් හරහා බවයි. මෙයට හේතුව දෙමළ-බ්රාහ්මී සෙල්ලිපි හමු වූ සියලුම ගුහාවල ජෛන තීර්තංකරයන්ගේ මූර්තිමත් රූප ද අඩංගු වීමත්, ජෛන ග්රන්ථවල අධිනාත් දෙවියන්ගේ දියණිය වන බ්රාහ්මී නම් කාන්තාවක් පිළිබඳ සඳහන් වීමත් ය. මෙම මතයට සහාය දැක්වීමේ සාක්ෂි ලෙස මේවා ඉදිරිපත් කර ඇත. නමුත් රාජවේලු වැනි අභිලේඛන ශිල්පීන් මෙම මතය වාචිකව සහ ලිඛිතව අභියෝගයට ලක් කර ඇත. ඔවුන්ගේ තර්කය වන්නේ තමිල්නාඩුවෙන් පිටත ගුහාවලින් දෙමළ-බ්රාහ්මී සෙල්ලිපි හමු වී නැති බවයි. විශේෂයෙන්, ජෛන ජාතිකයන් විසින් ජනාවාස කරන ලදැයි කියනු ලබන කර්ණාටකයෙන් කිසිවක් සොයාගෙන නොමැත. කෙසේ වෙතත්, මෑත කාලීන කීලාඩි කැණීම් වාර්තාව මගින් මෙම දිගුකාලීන විවාදය සමථයකට පත් කරන ලදී. විද්යාත්මකව දෙමළ භාෂාව ක්රි.පූ. 6 වන සියවස තරම් ඈත කාලයකට දිවෙන බවට කාල නිර්ණය කිරීමෙන් ජෛන සම්බන්ධතා පිළිබඳ විවාද අදාළ නොවන බව පෙන්වා දෙන ලදී. එපමණක් නොව, මෑත වසරවලදී කළ තමිල්නාඩුවේ විවිධ කැණීම් මගින් අඛණ්ඩව දෙමළ-බ්රාහ්මී අක්ෂර සහිත මැටි බඳුන් කැබලි සොයාගෙන ඇත. කේ. රාජන් වැනි මහාචාර්යවරුන් ලියා ඇත්තේ එවැනි කැටයම් කළ මැටි බඳුන් කැබලි වැඩිම සංඛ්යාවක් තමිල්නාඩුවේ කොඩුමනල් කැණීම්වලින් හමු වූ බවයි.
