පීඩනය සඳහා ප්රචලිත රටක්
කතාව සහ ඡායාරූප | North East Narrative
කුමාරපුරම් යනු ශ්රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ ත්රිකුණාමල දිස්ත්රික්කයේ මූදූර් ප්රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශය තුළ මඩකලපුව මාර්ගයේ පිහිටා ඇති ගම්මානයකි. පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ දෙමළ ජනතාව වාසය කරන මෙම ගම්මානය, එහි ආර්ථිකය මුළුමනින්ම රඳා පවතින විහිදුණු කුඹුරු සහ ජල මූලාශ්රවලින් වටවී ඇත. 1996 පෙබරවාරි 11 වන දින මෙම ගම්මානය බරපතල ඛේදවාචකයකට මුහුණ දුන්නේය. ශ්රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදා සාමාජිකයන් විසින් පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම් සමඟ එක්වී මහා පරිමාණ සමූල ඝාතනයක් සිදු කරන ලදී. ඉවක් බවක් නොමැතිව සිදු කළ වෙඩි තැබීමෙන් ළමුන් සහ ගර්භනී කාන්තාවන් ඇතුළු සිවිල් වැසියෝ 26 දෙනකු මිය ගිය අතර තවත් 24 දෙනෙක් තුවාල ලැබූහ.
වර්තමානයේ කුමාරපුරම්හි දිවි ගෙවන නඩරාසා තවමනී (69) මෙම සමූල ඝාතනය සියැසින් දුටු අයෙකි. සමූල ඝාතනයේ දී ඇයගේ සැමියා නඩරාසා ඝාතනයට ලක් වූ හෙයින් තවමනී ඇගේ පුත්රා සමඟ තනිවම ජීවත් වෙමින් සිටින්නීය.
“අපි විවාහ වුණේ 1995 දී. අපිට එකට ජීවත් වෙන්න ලැබුණේ මාස 8ක් විතරයි. දරුවා මගේ බඩට ආවා දා ඉඳලා මගේ ජීවිතේ කාලකන්නි වුණා.” තවමනී ඈ ගැන හඳුන්වා දෙන්නේ මෙලෙසය.
එදා 1996 පෙබරවාරි 11 වෙනිදා. අපි හිටියේ ගෙවල් ඇතුළේ. පාරේ පිපිරීම් ගොඩක් අපිට ඇහුණා. බය නිසා අපි ඇතුළටම වෙලා හිටියා. ශ්රී ලංකා හමුදාවේ සාමාජිකයන් ගණනාවක් ගමට ඇතුළු වෙලා තිබුණා. කොහේ හරි යමක් සිදුවෙලා තිබුණා. තේකිවත්තෛ, අම්බත්තෙඩ්ඩු සහ කිලිවෙඩ්ඩි පැතිවලින් ආපු හමුදාව අපේ ගමට වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා.
හමුදාව දොර කඩලා වෙඩි තිබ්බම මගේ සැමියාගේ බඩට වෙඩි වැදුණා. හමුදාව ජනේලයෙන් වෙඩි තිබ්බම එතැන හිටිය කාන්තාවගේ නළලට වෙඩි වැදුණා.
ඒ ගෙදර හත් දෙනෙකුට වෙඩි තිබ්බා. ඒ අතර ගැබිනි කාන්තාවන් දෙන්නෙක් හිටියා. ඒ දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්ට දරුවා බිහි කරන්න දින තිබුණේ 16 වෙනිදා. 11 වෙනිදා එයාට වෙඩි තියලා මැරුවා.
හමුදාව කාවවත් පිටතට අරගෙන ගිහින් වෙඩි තිබ්බේ නැහැ. හමුදාව හැමෝටම වෙඩි තිබ්බේ ගෙවල් ඇතුළේ ඉන්න ඇරලා.
හවස 5 විතර ඉඳලා රාත්රී 8 විතර වෙනකම් මුළු ගමම වෙඩි හඬින් පිරිලා තිබුණා. කාටවත් එළියට එන්න බැරි වුණා. අපේ ගෙදර විතරක් නෙමේ හැම ගෙදරක්ම එකම භීෂණයකට මුහුණ දීලා කියලා අපිට තේරුණේ පාන්දර වෙනකොට. ගමේ තරුණ ගැහැණු ළමයෙක්ව දූෂණය කරලා මරලා තිබුණා.
මළ සිරුරු ගන්න එපා කියලා මුලින්ම කිව්වේ සුදු නිලධාරීන්. ඔස්සේ ඔවුන් මළ සිරුරු මූදූර් අරගෙන ගියා. අපි මළ සිරුරු භූමදාන කළේ බදාදා.
26 දෙනෙක්ව වෙඩි තියලා ඝාතනය කළා. 24 දෙනෙක්ට තුවාල වුණා. ගමේ අය විතරක් නෙමේ, කිලිවෙඩ්ඩි, අම්බතෙඩ්ඩු සහ මෙන්කාමම් ප්රදේශවලින් අපේ ගමට ඇවිත් හිටිය අයත් ඝාතනය වුණා. හමුදාව කුඩා දරුවෝ, ගර්භනී කාන්තාවන් ඇතුළු සියලු දෙනාටම වෙඩි තියලා මරලා දැම්මා.
නඩුව මුලින්ම මූදූර්හි දී විභාගයට ගත්තා. පස්සේ නඩුව ත්රිකුණාමලයට මාරු කළා. එහෙදී නඩුව 19 වතාවක් විභාගයට ගත්තත් අවසාන තීන්දුවක් දුන්නේ නැහැ. ඉන් පස්සේ නඩුව අනුරාධපුරයට මාරු කළා. අපි එහේටත් ගියා. එහෙදීත් අපිට කිසිම තීරණයක් ලැබුණේ නැහැ. අද වනතුරු කිසිම උත්තරයක් ලැබිලා නැහැ. අපි හැම අවුරුද්දකම අනුස්මරණය පවත්වනවා. හැමෝම අනුස්මරණයට සහභාගී වෙනවා. ඒ අයගෙන් අපි දිගටම ඉල්ලන්නේ මේ සිදුවීමට අපිට යුක්තිය ඉටු කරන්න කියලායි. කොච්චර අමාරුකම් මැද වුණත් අපි හැම අවුරුද්දකම අනුස්මරණය පවත්වන්නේ මේ නිසයි.
සමූල ඝාතනයේදී දරුණු තුවාල සහිතව දිවි ගලවා ගත් අයෙකු වන අරසරත්නම් නාගරාසා (74) තවමනී පදිංචිව සිටින ගමේම ජීවත් වේ. දෘශ්යාබාධිත ඔහු ද ඒ කාලයේ වේදනාකාරී මතකයන් උසුලාගෙන සිටියි.
1996 පෙබරවාරි 11 වෙනිදා අපි දහහතර දෙනෙක් ගොයම් කපන්න වැඩට ගියා. හවස 3 විතර වෙනකොට අපේ වැඩ ඉවර වෙන්න ආවා. අපි නාන්න යන්න සූදානම් වෙනකොට අපිට වෙඩි හඬ ඇහුණා. මුලදී මම හිතුවේ කොක්කු බය කරන්න හමුදාව අහසට වෙඩි තියනවා කියලා. ඒත් එදා වෙඩි සද්දේ ගොඩක් වැඩී.
මම මගේ ගෙදරට දිව්වා. අනිත් අයත් තමන්ගේ ගෙවල්වලට දිව්වා. ගෙදරට ළඟා වුණාට පස්සේත් ගම වටේ වෙඩි හඬ ඇහුණා. ඒ වෙලාවේ මිනිස්සු අපේ ගෙදරටත් දුවගෙන ආවා.
එකපාරටම මගේ කම්මුලට වැහි බිංදු වැටෙනවා වගේ මට දැනුනා. ඒ මොහොතේ මගේ ඇහැක් එළියට ආවා. මගේ පුතා මාව අල්ලගෙන හිටියේ, මට සිහිය නැති වුණේ නැහැ. ඔවුන් මාව පහු කරගෙන ගිහින් තිබුණා. හැම ගෙදරක්ම වෙඩි සද්දෙන් පිරිලා තිබුණා. හැමතැනම මළ සිරුරුයි තුවාල වුණ මිනිස්සුයි හිටියා. අපි වටපිට බලනකොට කවුරුවත් ජීවතුන් අතර හිටියේ නැහැ. උදව් කරන්න කාටවත් එන්න බැරි වුණා. කාටවත් ඇතුලට එන්න ඔවුන් ඉඩ දුන්නේ නැහැ.
මාව හොයාගෙන එයාලා මාව අරන් යනකොට මගේ බිරිඳගෙත් බඩට වෙඩි වැදිලා තිබුණා. මගේ පුතාගෙ කකුලටත් වෙඩි වැදුණා. එයාට මැහුම් විසි හයක් දැම්මා. එතකොට එයාට වයස අවුරුදු අටයි.
පසුවදා උදේ 7:00 ට විතර ඔවුන් අපිව බස් එකෙන් රෝහලට අරගෙන ගියා. ත්රිකුණාමලයේදී මගේ ඇහැ ළඟට යමක් එන්නත් කළා. ඉදිමීම තවමත් තියෙනවා. ඊට පස්සේ මම දවස් දහතුනක් මහනුවර රෝහලේ නේවාසිකව ප්රතිකාර ලැබුවා. ඊට පස්සේ දින හතක් ත්රිකුණාමලය රෝහලේ නේවාසිකව ප්රතිකාර ලැබුවා. මගේ ඒ ඇහේ පෙනීම නැති වෙලා කියලා මට තේරුණා. අනෙක් ඇහෙනුත් පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ නැහැ. මේ විදිහට අවුරුදු තුනක් ගෙවිලා ගියා.
මේ අතර තුවාල ලැබූ සියලුම පුද්ගලයන්ව අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරලා ශ්රී ලංකා හමුදා සාමාජිකයන් හඳුනා ගන්න කියලා ඉල්ලුවා. ඒ අයගෙන් අට දෙනෙකු හඳුනා ගත්තා. ඔවුන්ගේ නඩු තවමත් ක්රියාත්මකයි. මගේම නඩුවට වෙන්නේ මොකක්ද කියලා මම මුකුත් දන්නේ නැහැ. මට කිසිම සිතාසියක් ලැබුණේ නැහැ. මගේ වාචික ප්රකාශය පටිගත කළ මහනුවර පොලිස් නිලධාරියා ඒක හරියට ගත්තේ නැහැ. ප්රකාශය නැවත පටිගත කරන්න අවශ්ය තොරතුරු රැස් කරගෙන ආයේ එන බව ඔහු කිව්වා. ඒත් ඔහු ආවේ නැහැ. මගේ ප්රකාශය ත්රිකුණාමලයේදී වත් සටහන් කරගත්තේ නැහැ.
නඩුව මූදූර් ඉඳලා ත්රිකුණාමලයට සහ අනුරාධපුරයට මාරු කළා. ඒත් අපිට පක්ෂව කිසිම තීන්දුවක් නිකුත් කළේ නැහැ; ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම ප්රතික්ෂේප කළා.
මේ අයුක්තිය නිසා මිනිස්සු ගොඩක් දුක් විඳලා, බලාපොරොත්තු සුන් වෙලා ඉන්නේ. යුක්තිය ඉටු වෙනවා කියලා සහතික කරන්නේ කවුද?
දෘෂ්යාබාධිත භාවයෙන් පීඩා විඳින නාගරාසාගේ ප්රශ්නයට ශ්රී ලංකා රජය හෝ කිසිදු පිළිතුරක් ලබා දී නැත.
සටහන: මෙම සමූල ඝාතනයට අදාළ මූලික විමර්ශන මූදූර් මහේස්ත්රාත් අධිකරණයේ සහ ත්රිකුණාමලය අධිකරණයේ සිදු විය. යුධ වාතාවරණය සහ සැකකරුවන්ට ආරක්ෂාවක් නොමැතිකම හේතු වශයෙන් දක්වමින් නඩුව 2013 දී අනුරාධපුර මහාධිකරණයට මාරු කරන ලදී. 2016 ජූලි 27 වන දින විත්තිකරු වරදකරු කිරීම සඳහා ප්රමාණවත් සාක්ෂි ඉදිරිපත් කිරීමට අපොහොසත් වී ඇති බව වාර්තා විය. එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස චෝදනා එල්ල වී සාක්ෂිකරුවන් විසින් හඳුනාගෙන සිටි ශ්රී ලංකා හමුදා සාමාජිකයන් හය දෙනකු නිදහස් කරන ලදී.